بنى الحسن بر آنها وارد مىكردند توسعه يافته - استفادهء ديگرى نيز از اين موضع امام عليه السّلام مىبردند و آن اثبات محكوميت على عليه السّلام و حتى برادرش حسين بن على عليه السّلام بود . از قول امام به دروغ نقل شده است : « من به خاطر ملك حاضر نيستم با معاويه بجنگم » . « 1 » اين مىتوانست براى محكوميت جنگهاى امام على عليه السّلام به كار متعصبان اهل سنت بخورد . در همين زمينه نقل شده است كه در هنگام تولد امام حسن عليه السّلام پدرش بر آن بود تا اسم وى را « حرب » بگذارد . « 2 » اين بدان معنا بود كه امام از همان آغاز جنگ را به طور طبيعى دوست مىداشته است . در برخى نقلها آمده است كه امام حسن عليه السّلام گفته است : « تمامى قدرت عرب در دست من است ، اگر صلح كنم يا بجنگم در كنار من خواهند بود . » « 3 » و ديگر اين كه : « صد هزار و يا چهل هزار نفر با او بيعت كردند و حتى او را بيشتر از پدرش دوست داشتند . » « 4 » اگر كسى اين نقلهاى خلافت حقيقت را بپذيرد ، به طور طبيعى تصور خواهد كرد كه امام آزادانه حكومت را به معاويه واگذار كرده نه آن كه به اجبار تن به اين كار داده است . تفاوت اين دو نظر كاملا روشن است . نكتهء ديگر اين كه ، اين دسته از مورخان ، در روايات تاريخى خود بر آنند ثابت كنند دو برادر با يكديگر اختلاف داشته‌اند به طورى كه امام حسين عليه السّلام موضع برادر را نپذيرفته و ديدگاه ديگرى داشته است . در نقل ديگرى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آورده‌اند كه فرمود : « حسن از من است و حسين از على عليه السّلام » « 5 » در حالى كه يكى از فضائلى كه مكرر دربارهء امام حسين عليه السّلام نقل شده اين است كه : « حسين منّى و انا من حسين » . هدف از جعل اين روايت ، آن است كه على را با فرزندش حسين چنان پيوند دهند كه هر دو خواستار قتل و خونريزى بوده‌اند . دربارهء همين دوگانگى ميان اين دو برادر آورده‌اند كه امام حسين عليه السّلام به

--> ( 1 ) . ذخائر العقبى ، ص 139 ؛ درر نظم السمطين ، ص 195 ( 2 ) . ترجمة الامام الحسن عليه السّلام ابن سعد ، ص 126 ( 3 ) . همان ، ص 167 ؛ ذخائر العقبى ، ص 139 ( 4 ) . تهذيب التهذيب ، ج 2 ، ص 299 ؛ ذخائر العقبى ، صص 139 - 138 ؛ تهذيب تاريخ دمشق ، ج 4 ، ص 212 ؛ الاتحاف ، ص 35 ( 5 ) . ذخائر العقبى ، ص 132